شناسایی و طبقه‌بندی قطعات
مدیریت مؤثر قطعات یدکی با شناسایی دقیق قطعات موردنیاز هر ماشین و ایجاد ساختار مشخص برای کدگذاری و طبقه‌بندی آنها آغاز می‌شود. قطعات باید بر اساس نوع تجهیز، سازنده، مدل ماشین، شماره فنی، مشخصات ابعادی و فنی، محل مصرف و میزان اهمیت در فرآیند تولید دسته‌بندی شوند. تفکیک قطعات مصرفی، استهلاکی، بحرانی و قطعات با زمان تأمین طولانی، امکان تعیین اولویت تأمین و جلوگیری از انباشت غیرضروری موجودی را فراهم می‌کند.
کنترل موجودی و برنامه‌ریزی تأمین
موجودی قطعات یدکی باید بر اساس نرخ مصرف، سوابق خرابی، زمان تأمین، عمر مفید قطعه و میزان بحرانی بودن تجهیز مدیریت شود. تعیین حداقل و حداکثر موجودی، نقطه سفارش، موجودی اطمینان و Lead Time تأمین از مهم‌ترین پارامترهای برنامه‌ریزی است. ثبت ورود و خروج قطعات و ارتباط اطلاعات انبار با سوابق تعمیرات نیز کمک می‌کند قطعات موردنیاز پیش از رسیدن موجودی به سطح بحرانی شناسایی و تأمین شوند.
کاهش توقفات و هزینه‌های موجودی
نگهداری بیش از حد قطعات موجب افزایش سرمایه در گردش، اشغال فضای انبار و احتمال فرسودگی یا منسوخ شدن قطعات می‌شود؛ در مقابل، کمبود یک قطعه بحرانی می‌تواند توقف طولانی‌مدت خط تولید را به همراه داشته باشد. با تحلیل بحرانی بودن قطعات، بررسی الگوی خرابی، استانداردسازی اقلام، شناسایی قطعات جایگزین و ایجاد بانک اطلاعات فنی می‌توان تعادل مناسبی میان دسترسی سریع به قطعات و هزینه نگهداری موجودی ایجاد کرد و زمان توقف ناشی از کمبود قطعات را کاهش داد.
